Pracownia Kreacji Artystycznej w Przestrzeni Społecznej

Prowadząca

dr Anna Wolska

 

Treści programowe nauczania:

Głównym celem dydaktycznym pracowni zajęć jest nauczenie studentów swobodnego budowania komunikatów, wypowiedzi artystycznej z wykorzystaniem różnorodnych mediów jak: instalacja, land art, video art, obraz malarski, collage, fotografia, obraz w przestrzeni wirtualnej, światło, dźwięk, gest, performance, flash mob. Podstawą działań pracowni jest otwartość i interdyscyplinarność przy rozwiązywaniu podejmowanych tematów.

Szczególny nacisk w realizowanych zadaniach będzie dotyczył charakteru i funkcji sztuki w tzw. przestrzeni społecznej, sztuka ujęta wyłącznie w ramy galerii staje się sztuką hermetyczną, stąd program zajęć będzie odnosił się do możliwości wykorzystania sztuki nie tylko jako sposobu kreowania wypowiedzi własnej, ale przede wszystkim jako medium do komunikacji społecznej.

Koncepcja dzieła sztuki jako części pewnej całości – otoczenia, architektury, przestrzeni społecznej, ma na celu wzbudzenie otwartości na nieszablonowe, badawcze podejście do podejmowanych przez studentów problemów artystycznych.

Odnosząc się do osiągnięć dydaktycznych szkoły Bauhausu jako spuścizny w wymiarze niematerialnym, stanowiącej zbiór zasad, idei i inspirujących przemyśleń, w Pracowni Kreacji w Przestrzeni Społecznej kładziony jest nacisk na kreowanie własnego języka wypowiedzi artystycznej, własnych idei i światopoglądu z poszanowaniem wzajemnej odrębności.

Przykłady wybranych tematów i zagadnień w pracowni:

„Lęk” – rola lęku w kulturze, transpozycja znaczenia, przeciwdziałanie, oswojenie:

„Światło” – istota wszystkich sztuk wizualnych, filozoficzne znaczenie światła, działanie kontrastem – światło lub brak, widzenie – niewidzenie;

Natura” – znaczenie rola natury, problem odcięcia od natury, ekologia, degradacja, tęsknota;

„Pojęcie pustki” – filozoficzne znaczenie w kulturach wschodu i zachodu, pustka rozumiana jako brak, nicość lub pustka jako cisza, idealna równowaga, stan przed lub po;