POŚMIERTNOŚĆ A ŚLADY CIELESNOŚCI

Opublikowano 24 maja 2019

Ewelina Mąkosa

POŚMIERTNOŚĆ A ŚLADY CIELESNOŚCI

promotor profesor Leon Tarasewicz

Ewelina Mąkosa w swoich działaniach artystycznych stara się znaleźć i uchwycić ślady cielesne na przedmiotach. Analizuje losy i historie pośmiertnych artefaktów, które zmarli pozostawili po sobie, a bliscy zachowali jako nośnik wspomnień. Artystka bada przestrzenie pośmiertne, oczekujące uporządkowania czy likwidacji. Na podstawie zebranego materiału rozważa, jak relacja ludzi starych z przedmiotami zmienia się w kontekście przemian technologicznych.

Profesor Leon Tarasewicz:

Jest taka cisza w człowieku, która przychodzi, gdy odchodzą najbliżsi. Niby wszystko dookoła jest takie same jak zawsze a jednak jest inaczej. Uświadamiasz wtedy sobie, że sens życia był tworzony razem z innymi, a gdy ich zabrakło następuje cisza, cisza pośmiertna. Szklanka z wodą, łyżka, ręcznik, poduszka już są niepotrzebne, chociaż wszystko jest na tym samym miejscu jak zawsze. Nawet wyczuwasz obecność ciepła tej drugiej osoby i słyszysz jej oddech, szept, kroki, ale to tylko twoja wyobraźnia, bo realność jest już zupełnie inna. Nie możesz tego zaakceptować i wytwarzasz przestrzeń, której tak naprawdę nie ma, a jednak istnieje, czas, którego myślałeś, że nie ma, a trwa. To właśnie nieobecna obecność tamtej osoby kreuje dzisiejszą przestrzeń, która poszerza twoją wyobraźnię, tak jak odkrywanie nowego nieznanego nadaje sens sztuce. Bez tego bylibyśmy ciągle w zastanej kulturze, powtarzali codzienne rytuały życia, tak samo definiowali pojęcia. Jednak przekroczenie granicy, którą znamy, budzi kreatywność, uczy radzić sobie w nowej sytuacji, ujawnia sposoby na przetrwanie w innych realiach, rozwija myślenie.”

Wernisaż: piątek, 24 maja o godzinie 19:00

Wystawa trwa do 8 czerwca